تعامل بافت نور، و حالات فعلی و آینده PBM

Photobiomodulation (PBM) یک فرم غیر تهاجمی و غیر حرارتی نور درمانی است که از منابع نور غیریونیزان برای ایجاد اثرات درمانی در سطح سلولی استفاده می کند. منابع نور مورد استفاده در PBM شامل لیزرها و LED در طیف مرئی (400-700 نانومتر) و مادون قرمز (700-1100 نانومتر) است. PBM درمان‌های درمانی (PBMT) را در بافت‌های بیمار و آسیب‌دیده تولید می‌کند تا به بهبود زخم و بازسازی بافت، کاهش التهاب، تسکین درد و بازگرداندن عملکرد سلولی اولیه کمک کند.

PBM اولین بار توسط Endre Mester در دانشگاه پزشکی Semmelweis در مجارستان مشاهده شد که یک لیزر پرقدرت معیوب که برای از بین بردن سلول های غیر طبیعی طراحی شده بود، به جای آن یک نور کم توان ساطع کرد. مستر مشاهده کرد که چگونه نور سطح پایین با تحریک سلول‌های پوست باعث بهبودی با سرعت بیشتری می‌شود و یافته‌های خود را در سال 1967 منتشر کرد (گاسپار، 2019). در سال 2015، PBM و PBMT (روتوبیومدولاسیون درمانی) اصطلاحات انتخابی شناخته شده در این زمینه شدند، و اصطلاحات درمانی را که اغلب به عنوان درمان با لیزر (یا نور) سطح پایین (LLLT)، لیزر درمانی سرد، یا تحریک زیستی لیزری نامیده می شود، استاندارد کردند (Anders et al., 2015).

در این مقاله، ما به اصول فتوبیومدولاسیون، کاوش مکانیسم‌هایی که توسط آن نور با سلول‌ها برهم‌کنش می‌کند و پاسخ‌های فتوشیمیایی زیربنایی را توضیح می‌دهیم، خواهیم پرداخت. ما تلاش های مداوم برای بهینه سازی تکنیک های PBM و گسترش پتانسیل درمانی آنها را روشن خواهیم کرد. علاوه بر این، وضعیت فعلی دستگاه های PBMT و آنچه در آینده برای نور درمانی در انتظار است را بررسی خواهیم کرد.

مقدمه ای بر نور درمانی

PBM به عنوان یک فرم غیر حرارتی نور درمانی طبقه بندی می شود. درمان های نوری غیر حرارتی حرارت قابل توجهی در طول عمل تولید نمی کند. در عوض، آنها بر استفاده از سایر ویژگی های نور، مانند طول موج، برای دستیابی به اثرات درمانی مطلوب تمرکز می کنند. در حالی که PBM عمداً گرما تولید نمی کند (برخلاف روش های فتوترمال)، تولید گرما در تنظیمات خاصی امکان پذیر است. اگر شدت نور یا زمان قرار گرفتن در معرض به طور مناسب کنترل نشود، تولید گرمای بیش از حد ممکن است رخ دهد. تولید گرما یک مانع مناسب برای PBM است، صرف نظر از اینکه چه طول موجی استفاده می شود.

فرآیند PBM شامل کروموفورهای درون زا است که در میتوکندری سلول ها قرار دارند و در نتیجه تغییرات فتوشیمیایی ایجاد می شود. تغییرات فتوشیمیایی واکنش ها یا فرآیندهایی هستند که در نتیجه جذب انرژی نور رخ می دهند و می توانند منجر به تغییرات در سطح مولکولی شوند (Anders, 2016).

پس از جذب نور، نور با سیتوکروم c اکسیداز (کمپلکس IV) در میتوکندری سلول‌ها تعامل می‌کند تا به طور غیرمستقیم ATP (مولکول‌های حامل انرژی)، ROS (نوع‌های اکسیژن واکنش‌پذیر) و NO (اکسید نیتریک) را از طریق زنجیره انتقال الکترون تولید کند. ATP، ROS و NO بر تمام مراحل بهبود زخم تأثیر می گذارد (Lipko، 2021).

ملاحظات مربوط به نور

LED (دیود ساطع کننده نور) و لیزر (اغلب به شکل دیود لیزری) دو منبع نور اصلی هستند که برای دستگاه های PBMT استفاده می شوند. در حالی که یک همپوشانی در کاربرد و ویژگی‌های بین LED و لیزر وجود دارد، چند تفاوت کلیدی نیز وجود دارد.

منبع نور

LED ها یک خروجی نور نسبتا تک رنگ را از طریق انتخاب مواد نیمه هادی ساطع کننده تک رنگ یا با تبدیل فسفر تولید می کنند. توزیع انتشار ال ای دی ها معمولاً بسیار پراکنده و غیر همسو هستند.

دیودهای لیزر از نظر ماهیت مشابه LED ها هستند اما دارای ویژگی های تشدید اضافی هستند که تضمین می کند که توزیع انتشار نسبت به LED ها محکم تر است (از نظر طول موج، پیوستگی و زاویه انتشار). این ویژگی ها به این معنی است که دیود لیزر به طور کلی در نفوذ به بافت های عمیق تر برای درمان شرایط زیر پوست موثرتر است.

هزینه

ال‌ای‌دی‌ها ارزان و در همه جا موجود هستند، و آنها را به گزینه‌ای عالی برای کلینیک‌های غیر تخصصی یا دستگاه‌های شخصی، به‌ویژه آنهایی که روی درمان‌های سطحی تمرکز می‌کنند، تبدیل می‌کند. دستگاه‌های لیزری، به‌ویژه آن‌هایی که توان و طول موج‌های خاص دارند، گران‌تر هستند.

ایمنی

منابع قابل توجه و رو به افزایشی وجود دارد که نشان می دهد PBM یک گزینه درمانی ایمن و موثر در صورت پیروی از پارامترهای بالینی توصیه شده است (بنسدون و همکاران، 2020). افرادی که قصد استفاده از PBM را دارند باید آن را با یک متخصص پزشکی در میان بگذارند.

افرادی که حساس به نور هستند، دارای اختلالات عروقی یا ایمنی، بافت تقویت شده با سیلیکون هستند یا تحت عمل جراحی زیبایی قرار گرفته اند، در معرض خطر بیشتری برای عوارض مربوط به PBM مبتنی بر لیزر هستند (Khalkhal et al., 2020).

دستگاه های PBM که از لیزرهای کلاس 3 (یا بالاتر) استفاده می کنند، در صورت عدم استفاده صحیح می توانند باعث آسیب چشم شوند. رویه‌های این دستگاه‌ها باید شامل دستورالعمل‌هایی در مورد نحوه جلوگیری از آسیب چشمی باشد (Edge-Hughes, 2020).

هر دو دستگاه LED و لیزر به طور کلی برای استفاده بالینی و خانگی بی خطر هستند. کاربران PBM می توانند با پیروی از روش های مناسب و همکاری با پزشک، خطر آسیب های مربوط به PBM را کاهش دهند.

طول موج

دستگاه‌های ال‌ای‌دی معمولاً طیف وسیع‌تری از طول‌موج‌ها را ارائه می‌دهند که به انعطاف‌پذیری در هدف‌گیری اعماق و انواع بافت‌های مختلف اجازه می‌دهد. از سوی دیگر، لیزرها معمولا نور را در محدوده طول موج باریکی ساطع می کنند.

طول موج های مختلف بافت های بیولوژیکی متمایز را هدف قرار می دهند و در تعیین عمق نفوذ مهم هستند.

• نور آبی (440 - 500 نانومتر) : می تواند به لایه های پوست نفوذ کند. نشان داده شده است که نور آبی پیچیده IV زنجیره انتقال الکترون را تحریک می کند و همچنین پورفیرین های درون زا را فعال می کند که می تواند برای کاربردهای ضد باکتری مفید باشد.
• نور سبز (500 - 570 نانومتر) : می تواند به سلول های پوستی و بازال به داخل سلول های چربی نفوذ کند.
• نور قرمز (620 - 750 نانومتر) با طولانی ترین طول موج در طیف مرئی، می تواند به عمق 0.5 تا 1 میلی متر به لایه های سلول چربی نفوذ کند. نور قرمز اغلب از انتهای کوتاه‌تر این طیف (~620nm-680nm) برای تحریک سیتوکروم c اکسیداز انتخاب می‌شود.
• نور مادون قرمز نزدیک (750 تا 3000 نانومتر) می تواند قبل از از دست دادن 37٪ شدت، به عمق 2 میلی متر و به ماهیچه ها و بافت ها نفوذ کند. NIR اغلب از انتهای کوتاه‌تر این طیف (~760nm-820nm) برای تحریک سیتوکروم c اکسیداز انتخاب می‌شود. در حالی که NIR طول موج های تا 3000 نانومتر را در بر می گیرد، طول موج های نزدیک به 2000 نانومتر توسط آب در پوست جذب می شود و در نتیجه گرم شدن پوست و احساس سوزش احتمالی در درما ایجاد می شود.

این شکل تمایل رنگدانه های پوست و خون برای جلوگیری از نفوذ طول موج های مرئی را نشان می دهد. نور مادون قرمز اجازه عبور نسبتاً آزاد را دارد. با این حال، حتی آن را با جذب در آب محدود خواهد شد.

جایی که نور هدایت می شود می تواند در جذب موثر در سراسر طیف الکترومغناطیسی تغییر ایجاد کند. تحقیقات نشان می دهد که نور فراجمجمه ای در طول موج 700-750 نانومتر تأثیر کمی بر ساختارهای مغز دارد، در حالی که 600-690 نانومتر یا 760-900 نانومتر تأثیر بسیار بیشتری دارند. تحقیقات نشان می دهد که استفاده از امواج نور در 830 نانومتر به 11.7 درصد نور در ناحیه پس سری، 2.1 درصد در ناحیه جلویی و 0.9 درصد در ناحیه زمانی نفوذ می کند (هنسی 2016).

قدرت و شدت

دستگاه های لیزر به طور کلی توان خروجی و شدت بالاتری نسبت به دستگاه های LED دارند. ماهیت متمرکز و منسجم نور لیزر اجازه نفوذ عمیق‌تر به بافت و درمان بالقوه هدفمندتر را می‌دهد. دستگاه های LED، در حالی که قدرت کمتری دارند، می توانند برای درمان های سطحی یا مناطق بزرگتر درمان موثر باشند.

خوانندگان ممکن است متوجه شده باشند که قدرت، شدت، طول موج و نوع نور همگی بر نفوذ بافت تأثیر می‌گذارند. اینها تنها تعدادی از عواملی هستند که بر اثربخشی PBM در اعماق خاص تأثیر می‌گذارند. عامل دیگری که ممکن است بر عمق نفوذ تأثیر بگذارد، روش تحویل نور است. تحویل نور را می توان به عنوان موج پالسی (PW) یا موج پیوسته (CW) طبقه بندی کرد.

توجه: تحقیقات بیشتر برای درک پارامترهای پالس بهینه و اثرات آنها در حال انجام است.

PBM موج پالسی شامل تحویل نور به صورت پالسی است که در آن نور در فواصل زمانی مشخص روشن و خاموش می شود. پارامترهای پالس می توانند شامل مدت زمان پالس (مدت زمانی که چراغ در طول هر پالس روشن می شود)، فرکانس پالس (سرعت ارسال پالس ها در ثانیه) و چرخه وظیفه (نسبت مدت زمان پالس به کل دوره پالس) باشد. PBM پالس امکان کنترل دقیق زمان و مدت قرار گرفتن در معرض نور را فراهم می کند.

PBM موج ثابت، همچنین به عنوان PBM موج پیوسته شناخته می شود، شامل تحویل مداوم نور بدون هیچ گونه ضربان یا وقفه است. در PBM ثابت، نور به طور مداوم در طول جلسه درمان ساطع می شود.

در حالی که استانداردهای پارامتر در مورد PW و CW هنوز در حال تعیین هستند، به نظر می رسد که PW ممکن است برای بهبود نفوذ نور به بافت های عمیق تر مفید باشد.

تعامل نور و بافت چگونه بر PBM تأثیر می گذارد: جذب، انعکاس و پراکندگی

PBM معمولاً به عنوان یک روش درمانی هدفمند استفاده می شود که در آن نور باید در درجه اول بر روی بافت مورد نظر متمرکز شود. بافت ها به دلیل تفاوت در محتوای خون، محتوای آب، محتوای کلاژن و رشد فیبر، از فردی به فرد دیگر منحصر به فرد هستند. علاوه بر این، رنگ پوست، وضعیت، و ضخامت پوست می تواند تغییرات قابل توجهی در پاسخ نوری ایجاد کند. هر کاربرد PBM، از کاربردهای سطحی، مانند بهبود زخم و مدیریت درد گرفته تا اهداف عمیق‌تر، تحت تأثیر ویژگی‌های بافت‌های مداخله‌گر است. درک نحوه تعامل نور و بافت ها می تواند موانع را کشف کند.

جذب

جذب زمانی اتفاق می‌افتد که انرژی نور توسط سلول‌ها یا بافت‌هایی که با آنها تعامل دارد جذب شود. هنگامی که نور جذب می شود، انرژی خود را به ماده منتقل می کند. جذب فوتون به منبع نور اجازه می دهد تا اثر درمانی ایجاد کند. بدون جذب، انتقال انرژی به بافت وجود نخواهد داشت و بافت تحت تأثیر نور قرار نمی گیرد. در نهایت، درمان زمانی حاصل می شود که ناحیه مورد نظر نور با طول موج و شدت صحیح را جذب کند. با این حال، جذب مشخصه همه بافت‌ها، هدف یا غیر هدف است، بنابراین بخش قابل توجهی از امواج نور توسط بافت‌های اتفاقی جذب می‌شوند و هرگز در واقع به بافت‌های هدف نمی‌رسند (Anders 2016). یکی دیگر از عوارض جانبی ناخواسته جذب ناخواسته زمانی رخ می دهد که تابش جذب شده به ناچار در سلول ها به گرما تبدیل می شود.

انعکاس

انعکاس زمانی اتفاق می افتد که امواج نور به یک جسم برخورد می کند و از سطح آن جهش می کند. انرژی منعکس شده نور توسط ماده مورد نظر جذب نمی شود، بلکه تغییر جهت می دهد. از دست دادن انعکاس نور درمانی یک مشکل خاص در فصل مشترک بافت و هوا است زیرا تفاوت در ضریب شکست بسیار زیاد است. در نتیجه، تغییر می تواند منجر به بازتاب شدن بخش قابل توجهی از نور و هدر رفتن آن شود. البته این تلفات بازتابی باعث کاهش کارایی دستگاه PBM می شود. طراحان دستگاه PBM باید در نظر بگیرند که کدام اهداف ناخواسته ممکن است نور منعکس شده را دریافت کنند، زیرا این امر می تواند با سنسورها تداخل داشته باشد یا در موارد شدید بینایی را تحت تأثیر قرار دهد.

پراکندگی

پراکندگی زمانی رخ می دهد که امواج نور با ذرات برهم کنش داشته و در جهات مختلف پراکنده شوند. پراکندگی پس از جذب کامل و انتشار مجدد امواج نور اتفاق می افتد، در حالی که انعکاس قبل از جذب اتفاق می افتد. پراکندگی فوتون ها می تواند بازخوردی را در طول درمان ارائه دهد (ژاک و همکاران 1987). مشاهده این فرآیند یک نمای کلی تشخیصی را فراهم می کند، زیرا پراکندگی به فراساختار بافت و وجود ذرات در ساختار بستگی دارد. طول موج های مختلف نور هنگام عبور از بافت های زنده دارای خواص پراکندگی متفاوتی هستند (Jacques 1996).

پراکندگی یک مانع همیشه حاضر است. به عنوان مثال، یک دستگاه PBM ممکن است یک پرتو بسیار هماهنگ تولید کند، اما این پرتو ممکن است بلافاصله پس از ورود به بافت بیولوژیکی شروع به پراکندگی کند و پرتوی فشرده را به ابری از فوتون‌ها تبدیل کند که به سرعت منتشر می‌شوند. در حالی که اگر هدف نسبتاً بزرگ و کم عمق باشد، این می تواند مفید باشد، این اثر اغلب رقیق کردن ناخواسته درمان است.

برخی از دستگاه ها از امواج پالسی به عنوان وسیله ای برای غلبه بر موانع بیولوژیکی و افزایش اثربخشی درمانی استفاده می کنند. اگرچه توافق کلی وجود ندارد که پالس بهتر از موج پیوسته است، شواهد محدود نشان می دهد که ممکن است این مورد باشد. انرژی موج پالسی معمولاً از نظر حرارتی استرس کمتری برای بافت تابیده شده دارد و به طور بالقوه نفوذ بافت عمیق را بهبود می بخشد.

وضعیت فعلی دستگاه های PBM

امروزه دستگاه های PBMT زیادی در بازار وجود دارد. این دستگاه‌ها عمدتاً برای بهبود زخم، مدیریت درد و اخیراً برای درمان زوال عقل و پیشگیری از زخم‌های دهان (موکوزیت دهان) در بیماران سرطانی هستند. دستگاه‌های درمانی با نور قرمز که برای اهداف زیبایی استفاده می‌شوند نیز موجود هستند.

کلاه درمانی با نور قرمز

کلاه درمانی نور قرمز Youlumi درمان قدرتمند و مقرون به صرفه رشد مو را با 180 دیود درجه پزشکی و 28 وات انرژی ارائه می دهد. توصیه شده توسط پزشکان، کلاه رشد موی مادون قرمز Youlumi به بازیابی موهای نازک به دلیل ژنتیک (آلوپسی آندروژنتیک) کمک می کند. طراحی انعطاف پذیر جدید ما درمان رشد مو را راحت تر از همیشه می کند.

پنل نور قرمز

پنل نور قرمز یک بدنه نیمه پرقدرت است دستگاه نور درمانی قرمز و مادون قرمز نزدیک طراحی شده است تا نوردرمانی موثر و مقرون به صرفه را در آسایش خانه به شما ارائه دهد. این دستگاه همه کاره و نیم تنه می تواند برای تسریع زمان ریکاوری، کاهش چین و چروک، افزایش انرژی و خلق و خو، تحریک تولید کلاژن و الاستین و موارد دیگر مفید باشد! دارای LED های دو تراشه ای است که نور قرمز و مادون قرمز نزدیک را در طول موج های نور بالینی ثابت شده ساطع می کنند. این ماژولار و سازگار با پایه است، به این معنی که می توان آن را به پانل های دیگر متصل کرد و به هر یک از پایه های موبایل ما متصل کرد تا تنظیمات سفارشی و تمام بدن ایجاد کند!

پد درمانی با نور قرمز سلامت لگن

این مجموعه پد درمانی با نور قرمز جدید سلامت لگن برای ناحیه W (ناحیه لگن باسن) و ناحیه Y (پایین شکم و لگن، به خصوص ناحیه شرمگاهی) طراحی شده است.

از ترکیب پیچیده ای از سه روش نور درمانی استفاده می کند: نور LED قرمز (660 نانومتر)، مادون قرمز نزدیک (NIR) (850 نانومتر) و مادون قرمز دور (FIR) (1060 نانومتر). این سه فناوری برای تسکین انواع شرایط لگنی و ایجاد محیطی بهینه برای بهبود، ترمیم، جوانسازی و بازسازی طراحی شده اند.

• سلامت کامل لگن: برای زنان مبتلا به دیسمنوره، یبوست، هموروئید، سندرم روده تحریک پذیر، بیماری التهابی لگن و سایر مشکلات.
• تطبیق پذیری: در حالی که این پد عمدتاً برای سلامت لگن در نظر گرفته شده است، قابل حمل بودن و انعطاف پذیری آن باعث می شود که از آن در پشت، شانه ها، ران ها یا هر جایی که نیاز به تسکین درد دارید استفاده شود.

دستگاه درمان با نور قرمز دستی

دستگاه درمان با نور قرمز دستی YouLumi IRH-003 طول موج هایی را به عمق 2 اینچ وارد پوست می کند و به مدیریت زخم ها و زخم های داخل دهان کمک می کند. نور قرمز مادون قرمز نزدیک طول موج بیشتری دارد و عمیقا نفوذ می کند. نور با فرکانس های مشابه در تحقیقات علمی نشان داده است که درد را کاهش می دهد و به مدیریت شیوع بیماری کمک می کند.

آینده Photobiomodulation

با افزایش تحقیقات در حال انجام، آینده PBM امیدوارکننده به نظر می رسد.

جدیدترین مورد اضافه شده به چشم انداز تحقیق، تحقیق در مورد استفاده از PBM در درمان آسیب مغزی تروماتیک، اختلال افسردگی اساسی، زوال عقل، آلزایمر و موارد دیگر بوده است. نتایج دلگرم کننده در مطالعات حیوانی منجر به افزایش مطالعات انسانی شده است.

مطالعات انسانی که PBM را برای آسیب مغزی تروماتیک (TBI) بررسی می‌کنند، نشان می‌دهند که کاربرد مناسب می‌تواند وضعیت روانی را بهبود بخشد. نایسر و همکاران (2011) بهبود شناختی قابل توجهی را در بیماران TBI با کاهش هزینه درمان نشان داد. مطالعه دوم توسط همین گروه در سال 2014 بهبود توانایی یادگیری را نشان داد که با طول مدت درمان همبستگی مثبت داشت. مطالعات دیگر (Nawashiro و همکاران، 2012؛ هندرسون و موریس، 2015) کاهش افسردگی، اضطراب، سردرد و بی خوابی را پس از PBMT گزارش کردند. تئوری این است که این کاهش نتیجه افزایش جریان خون مغزی منطقه ای است (یانگ و همکاران 2020).

مطالعات انسانی در مورد PBMT برای بیماری آلزایمر، زوال عقل و اختلال افسردگی اساسی نتایج مختلفی را نشان می دهد. در حالی که مطالعات حیوانی امیدوارکننده است، مطالعات انسانی در این مرحله محدود است، با حجم نمونه کوچک. استفاده موثر PBM در آزمایشات حیوانی، مطالعات انسانی بیشتری را تشویق می کند، امیدواریم با حجم نمونه بزرگتر و پیگیری طولانی مدت.

افزایش مطالعات انسانی به محققان این امکان را می دهد که پارامترهای مؤثر بر استفاده درمانی و موانعی را که مانع کاربرد مؤثر درمانی می شوند، بهتر درک کنند. این پارامترها شامل طول موج، حالت عملکرد، چگالی توان و مدت زمان درمان است. بزرگترین مانع زمانی است که پارامترها باید با ساختار بیولوژیکی فرد تنظیم شوند تا اثربخشی به حداکثر برسد.

با توجه به موانع قابل توجهی که فیزیک برهمکنش بیولوژیکی بافت-نور ارائه می‌کند، فکر کردن بدن به عنوان بدترین دشمن خود در مورد درمان PBM می‌تواند وسوسه انگیز باشد. با این حال، همانطور که بیشتر و بیشتر در مورد این تعاملات شناخته می شود، طراحان می توانند دستگاه های پزشکی خود را بهینه سازی کنند تا از نوری که تولید می کنند به بهترین شکل استفاده کنند. همانطور که این عوامل بیشتر درک و استاندارد می شوند، توانایی PBM برای افزایش جریان خون مغزی، افزایش متابولیسم سلولی و جلوگیری از تخریب عصبی در آزمایشات حیوانی به مطالعات انسانی و در نهایت افزایش استفاده بالینی منتقل می شود.

نوآوری برای غلبه بر موانع بیولوژیکی در شرکت‌هایی مانند Vielight مشهود است، که فناوری‌های PBM را توسعه داده‌اند که از «پنجره‌های» انتقال بهینه برای تحریک فراجمجمه‌ای و همچنین فناوری امواج پالسی برای تحریک امواج مغزی خاص استفاده می‌کنند، یا JustLight، که دستگاه Sunflower Rx آن یک فرم فاکتور مناسب برای کاربرد PBM هدفمند و همچنین یک ترکیب سفارشی 20 برای ارائه نور موج20 بهینه ارائه می‌کند. علاوه بر این، Vielight در حال استفاده از یک مرز جدیدتر در PBM ترانس کرانیال است درمان با ادغام دستگاه آنها با تجزیه و تحلیل ابری داده های EEG کاربران، به طور بالقوه حلقه بین دوز و پاسخ را می بندد. Vielight قبلاً اثرات مثبت اولیه را روی بیماران مبتلا به آلزایمر نشان داده است و JustLight در حال حاضر در کارآزمایی‌های بالینی متمرکز بر آلزایمر مشغول است (Vielight Research & Colaboration, nd).

نتیجه گیری

به طور خلاصه، درمان فوتوبیومدولاسیون (PBM) یک درمان پزشکی غیرتهاجمی امیدوارکننده است که از نور سطح پایین برای تحریک عملکرد سلولی و ترویج ترمیم بافت استفاده می‌کند. نشان داده شده است که PBM دارای اثرات درمانی مختلفی از جمله کاهش التهاب، تسریع بهبود زخم و بهبود ریکاوری عضلات است. در حالی که برای درک کامل مزایای بالقوه آن به تحقیقات بیشتری نیاز است، مطالعات نشان می دهد که PBM ممکن است برای شرایط پزشکی مختلف، از جمله درد مزمن، بیماری های عصبی و اختلالات پوستی کاربرد داشته باشد.

با این حال، هنوز چالش‌هایی وجود دارد که باید بر آن غلبه کرد، مانند فقدان پروتکل‌های درمانی استاندارد، مشکلات در تعیین پارامترهای کاربردی بهینه، و درک و شناسایی تنوع در ترکیب بیولوژیکی کاربران و چگونگی تأثیر آن بر اثربخشی PBM. با توجه به این چالش ها در تحقیقات و طراحی دستگاه، آینده PBM روشن به نظر می رسد و احتمالاً در سال های آینده شاهد برنامه های کاربردی و پیشرفت های جدید در این زمینه خواهیم بود.